Przejdź do zawartości

Powołanie kapłańskie

Natura i cechy rozpoznawcze powołania do kapłaństwa

Ewangeliczne obrazy powołania wskazują na to, że powołanie jest darmowym i uprzedzającym wybraniem przez Ojca. Każde powołanie chrześcijańskie, w tym także powołanie do kapłaństwa jest Bożym darem, danym w Kościele i za pośrednictwem Kościoła. Tak jak kapłaństwo można zrozumieć tylko w relacji do Trójcy Przenajświętszej i do Kościoła, tak i tajemnica powołania do kapłaństwa ma ścisły związek z Trójcą Przenajświętszą i Kościołem.

Kościół sam objawia się jako tajemnica powołania, jako jaśniejące i żywe odbicie tajemnicy Trójcy Przenajświętszej. W rzeczywistości Kościoła „lud złączony jednością Ojca i Syna i Ducha Świętego” zawiera w sobie tajemnicę Ojca, który przez nikogo nie powołany ani nie posłany (por. Rz 11, 33-35), wzywa wszystkich, aby święcili Jego imię i pełnili Jego wolę; przechowuje w sobie tajemnicę Syna, który przez  Ojca jest powołany i posłany zwiastować wszystkim Królestwo Boże, i który wzywa wszystkich, by szli za Nim. Kościół przechowuje tajemnicę Ducha Świętego, który konsekruje dla misji tych, których Ojciec powołał za pośrednictwem swego Syna, Jezusa Chrystusa.

Powołanie każdego prezbitera istnieje i trwa w Kościele i dla Kościoła. Historia powołania jest historią charakterystycznego dialogu między Bogiem a człowiekiem, między miłością Boga, który wzywa, a wolnością człowieka, który Mu z miłością daje odpowiedź. U źródeł powołania do kapłaństwa służebnego jest wolna i całkowicie darmowa interwencja Boga, który wzywa. On przez Swego Syna wzywa tych, których sam chce (por. Mk 3, 13), by służyli wspólnocie. Zadaniem człowieka jest rozpoznanie i przyjęcie Bożego wezwania. Pozytywna, wolna odpowiedź na łaskę powołania jest osobowym przylgnięciem do Boga, jest oddaniem Mu się z miłością. Najdoskonalszym wzorem odpowiedzi na wezwanie Ojca jest sam Jezus Chrystus oraz Jego Niepokalana Matka.

Czas formacji seminaryjnej jest czasem rozpoznawania Bożego wezwania i czasem dawania na nie odpowiedzi. Opatrzność ludziom wybranym przez Boga do uczestnictwa w hierarchicznym kapłaństwie udziela odpowiednich przymiotów i wspiera ich swą łaską. Przymiotami tymi są:

  • odpowiednia zdatność duchowa (np. miłość Boga i bliźniego, dążność do braterstwa i zaparcia się siebie, doświadczona czystość, zmysł wiary i zmysł kościelny, gorliwość apostolska i misyjna);
  • zdatność moralna (np. szczerość ducha, dojrzałość uczuciowa, wyrobienie towarzyskie, dochowanie wierności obietnicom, ciągła troska o sprawiedliwość, duch przyjaźni i słusznej woli, odpowiedzialność, pracowitość, chęć współpracy z innymi);
  • zdatność intelektualna (np. umiejętnośc stosowania słusznej i zdrowej oceny, uzdolnienia wystarczające do odbycia studiów kościelnych);
  • zdrowie fizyczne i psychiczne;
  • dobra intencja, czyli gotowość podjęcia zadań kapłańskich z pobudek religijnych;
  • wolność wyboru.

Posiadanie tych przymiotów, połączone z wewnętrznym przekonaniem o wezwaniu przez Boga, jest znakiem powołania do kapłaństwa. Do biskupa zaś należy zbadanie owych zdatności i powołania danego kandydata oraz uznanie samego powołania.

 

Zasady formacji kapłańskiej w Polsce, n. 65-68, Częstochowa 1999.